Zaterdag 5 juli 2009

We hadden afgesproken aanwezig te zijn op de plaats waar de paarden opgetuigd of opgezadeld werden. Het was het laatste huis van de wereld nummer 9. Een omgeving om jaloers op te zijn. Niet ver van de plaats waar de Geul haar best doet een schitterend landschap te creëren. Je bent bevoorrecht als je hier leven en werken mag.

Bij eerdere gelegenheden had ik gemerkt dat tijd een relatief begrip is. Je weet wel, paard liet zich, in tegenstelling tot normaal, niet goed laden, of had zich op het laatste moment nog eens door je weet wel gerold waardoor een extra poetsbeurt nodig was, een ijzer zat plotseling los etc. Allemaal legitieme redenen om de afgesproken tijd uit het oog te verliezen.

Maar oeps…..wat hadden we het mis vandaag. Volgens mij waren de paarden vroeg uit het stro, hadden zich gedoucht en geborsteld en hun voeten, inclusief het ijzerwerk, goed verzorgd. Omzichtig langs hoopjes en plassen geslingerd en geheel zelfstandig de trailer opgelopen, daar geduldig wachtend op hun bazen want die zijn immers altijd op tijd.

Wij waren dus de laatste. De meeste paarden stonden al opgetuigd te wachten. Een enkele afgetrainde ruiter bevond zich al op het paard en de stoet vertrok richting de Plaat, ook al zo’n uniek stukje Limburg. Als je met paarden onderweg bent heb je twee soorten reacties. Een van bewondering en goed dat het er nog is en een van….hoe heb je het lef om me de weg te versperren want ik moet op mijn vrije dag zoveel mogelijk kilometers afleggen. Je wordt dan ook door sommige verkeersdeelnemers links en rechts voorbij gevlogen, geen rekening houdend met het feit dat een paard ook wel eens zou kunnen schrikken.

Nu is een Priesterjubileum een vredige gebeurtenis en je maakt je !@#$%^&* niet boos op zo’n dag.

Aangekomen bij pastoor Jansen stond het feestgezelschap ons op te wachten. Niet zo moeilijk want op de verharde weg ben je van verre te horen. Paarden, ruiters en koetsiers werden begroet en het feestgezelschap nam plaats in de versierde koets en vertrok richting kerk. Het gerucht dat de ronde deed dat wijn mogelijk in de koets verstopt zou zijn was…..waar. Halverwege de rit voegde de schutterij zich nog bij de stoet. De paarden waren daar absoluut niet van onder de indruk. Hoe dichter de kerk naderde hoe drukker het werd. Bij de kerk werden we nog verrast met kamerschoten. Behoorlijk denderende knallen. Geen paard dat zich van de wijs liet brengen. Bij de kerk werd gestopt, pastoor stapte uit en liep te voet het pad naar de kerk op. Even later volgde een ruiter. Hij bleef echter voor de kerk staan. Nu gaat nog steeds het gerucht dat hij eigenlijk de kerk in had gewild. Zekerheid zullen we hierover wel nooit meer krijgen. Maar wat is het leven met alleen maar beantwoorde vragen? Er moet nog steeds iets overblijven voor de fantasie en de vraag, wat was als.

Op de terugweg namen veel voetgangers plaats in de koets, Niet dat ze moe waren, maar het gerucht over de wijn deed ze instappen. De wijn hebben we niet gevonden, maar gezellig was het toch.

Reactie Pastoor Jansen

Reactie Sjarel