27 september 2009

Winterklaar maken van een akker en tevens de laatste openingsdag van Nonke Buusjke van dit seizoen. Overigens een schitterende herfstdag. Volgens de berichten een van de laatste mooie zondagen van dit jaar. Onderweg richting Schinveld kwamen we veel wandelaars en fietsers tegen. En geef de mensen eens ongelijk. Hoewel ik dacht dat we deze keer op tijd waren was toch al iedereen aanwezig. Paarden waren uitgeladen en sommige al opgetuigd. Maar wel nog aan het ontbijt.

Maar het aller belangrijkste, geen ochtendhumeur en veel goede zin. We zouden vroeger beginnen, dan waren we goed op weg als het drukker zou worden. We wilden meer de tijd nemen om met de mensen te praten en eventueel een voortje te laten trekken of met de eg te laten werken.

In tegenstelling tot normaal kon je vandaag beter paard zijn dan voerman. Zoals u op de foto’s onder aan deze tekst kunt zien was het behoorlijk stoffig. De paarden lachten en de mensen proesten. Overigens al van meet af aan stond een trouwe bezoeker te wachten tot we met de werkzaamheden zouden beginnen. Heerlijk, die glanzende oogjes waaraan je duidelijk kon zien dat de gedachten terug gingen naar vroegere tijden, toen het werken met Trekpaarden nog gewoon was.

Ondanks het vroege begin waren er toch al verschillende bezoekers. De werkzaamheden werden kritisch gevolgd met de nodige opmerkingen. En dat hoort ook zo. Het is een vast onderdeel van onze werkzaamheden en van die oude verhalen kun je alleen maar genieten.

De dag vorderde en het werd drukker, iets minder druk dan de vorige keer, maar zeker niet minder gezellig. Minder drukte betekend meer tijd voor het publiek en dat genoot in volle teugen. Wat ons verbaasde was dat veel mensen van verder kwamen dan de omgeving van Schinveld. En van verder dan de vorige keer. Zelfs een ouder echtpaar op de tandem. Hij 82 jaar zij iets jonger. Speciaal om nog eens te zien hoe men vroeger werkte. Niet alleen om te kijken maar ook om mee te doen. Hij achter de ploeg en daarna om beurten op het paard. Ongelofelijk, na hun durfde ik niet meer op het paard te klimmen. Ik zou ongetwijfeld een flater slaan. Roos, het 22 jarig Trekpaard met zadel, had vandaag genoeg te doen. Deze keer niet alleen met jeugdige ruitertjes maar vooral met het wat oudere publiek.

Ook aan Roos merk je dat ze het prachtig vond om nog eens gezamenlijk met haar oude strijdmakkers over een akker te lopen, nu niet aangespannen maar lekker ernaast.

Na het ploegen en eggen werd rond 4 uur de zaaimachine gebruiksklaar gemaakt. Een machine die nog uit de paardentijd dateerde. Overigens, alle vandaag gebruikte landbouwwerktuigen dateren uit die tijd. Het inzaaien was binnen een uurtje gebeurd. Afscheid nemen van de mensen die de moeite hadden genomen om te komen kijken, paarden voeren, laten drinken en dan zelf even rusten. De “veldwerkers” hadden het verdiend. Het was een lange stoffige dag en dat stof moest even weggespoeld worden.

Rest nog een woord van dank aan Nelly en Ton Bergh, Fam. Gerards , de medewerkers van Nonke Buusjke en de vele leden van BeHAT die deze, volgens de berichten laatste zonnige zondag, opofferden om van deze dag een succes te maken.