Beste Trekpaarden vrienden.

Mijn naam is Leo Langen, geboren 31-03-1954. Gehuwd met Maria, ook geboren maar ik zeg lekker niet wanneer.

Mijn interesse in paarden is eigenlijk relatief laat op gang gekomen. Van thuis uit kreeg ik geleerd dat paarden groot en sterk waren en waar je vooral ver vandaan moest blijven. Ik denk dat ik niet de enige was die dit zo te horen kreeg.

Op een gegeven moment trof ik een collega, met wie ik al enkele cursussen op het werk had gevolgd, bij een demonstratie met Trekpaarden. Hij heeft met paarden in de wieg gelegen, maakte me duidelijk dat het best wel mee viel. Tot overmaat van ramp moest ik een van zijn paarden vasthouden.

Daar stond ik dan, voor het eerst in mijn leven oog in oog met een paard en dan ook nog een van rond de 1000 kg. Uit eindelijk viel het mee en was ik verkocht.

We maakten al snel een afspraak voor de volgende demonstratie en een rit met de platte wagen met 2 paarden daarvoor. Dit was schitterend en dat wilde ik ook kunnen. De angst voor paarden verdween op den duur en maakte plaats voor respect, want groot en sterk blijven ze.

Na enige tijd ben ik beginnen te lessen voor het koetsiersbewijs. Niet in de verwachting na de opleiding alles van paarden te weten, maar meer te leren hoe je in een (drukke) verkeerssituatie moet reageren op de signalen die paarden afgeven. Als examinator kon ik me verheugen op Toon Voskens, in de menwereld geen onbekende en een verdienstelijk enkelspan rijder. Bovendien is Toon iemand die het menbewijs niet zomaar uitdeelt.

Samen met enkele Trekpaarden liefhebbers heb ik aan de basis van deze vereniging gestaan. Een vereniging die oor heeft voor wat de leden vertellen en niet bepaald volgzaam de gevestigde orden achterna loopt. Een vereniging met een eigen mening en die niet onder stoelen of banken steekt.

Naast het promoten van de Trekpaarden heeft de geschiedenis en het welzijn van deze machtige dieren mijn grote aandacht. Enkele zaken, zoals couperen van staarten wel of geen prikkeldraad, afmetingen van stallen e.d. vind ik dat veel te weinig aan de orde komen. Zeker het couperen is in mijn ogen een puur voorbeeld van dieren mishandeling. Daarbij vind ik dat deze regering dit onderwerp halfslachtig aan pakt. Wat me nog meer verbaasd is dat de dierenbescherming en de partij voor de dieren nauwelijks aandacht voor heeft. Ik vind wel dat de reeds gecoupeerde paarden hun leven rustig moeten kunnen blijven leven en niet in de verdom hoek geraken. Zij kunnen er niets aan doen dat ze ooit voor een ideaalbeeld (waanbeeld) hun staart moesten laten amputeren.

Daarnaast heb ik mijn twijfel bij de uitvoering van het huidige fokbeleid. Is het wel nodig om in deze tijd nog te gaan voor groter en zwaarder terwijl de gebruiksmogelijkheden van dit soort paarden steeds kleiner wordt? De paarden uit de landbouwtijd waren niet zo zwaar als die paarden die nu gefokt worden. Zorgt dit fokbeleid er niet voor dat meer voor de slacht dan gebruik gefokt wordt en daarmee aan de basis staat van de ondergang van dit schitterend paard?

Deze discussie zou ik wel eens op gang willen brengen.

Al met al vind ik dat er reden te over waren om niet alleen maar een doe clubje op te richten, die zijn er genoeg en doen ook best leuk werk, maar een Belangenvereniging die voor paard en bezitter op komt en vooral een eigen mening heeft en daar voor uit komt.

Samen, bestuur en leden kunnen met deze jonge vereniging aan de basis staan van een serieus platform dat streeft naar het behoud van het trekpaard en om zijn inzet mogelijkheden zo breed mogelijk te maken.

Vriendelijke Groet,

Leo Langen

Facebook      Eigen site